Ode aan de roos - Maghrebijnse gezang

€10,00

Opmerking van de redacteur

De hier gepubliceerde verzameling verzen vindt haar oorsprong in de ontmoeting van de

Auteur, Hamza Roberto Piccardo, met de Maghreb, en in het bijzonder en intens met de stad Marrakech: de ultieme "keizerlijke stad", de stad die de zon in haar muren vasthoudt, "de Rode". Marokko en de Maghreb hebben een bijzondere plaats in het existentiële pad van de Auteur. In deze regio, zo rijk aan traditie en spiritualiteit, kwam hij in aanraking met en raakte hij gefascineerd door de cultuur en beschaving van de Arabische wereld en de islam. Totdat hij zich eraan toeweedde.

De hier verzamelde verzen waren oorspronkelijk sms-berichten die werden verzonden om te beschrijven en weer te geven - in de synthese die kenmerkend is voor dit type communicatie

- kleine gebeurtenissen, situaties, momenten van de dag, menselijke sferen

en omgevingssferen.

In deze vorm van korte berichten, chronologisch opgesteld, stond op het moment van hun formulering en transcriptie de aandacht voor communicatie centraal; vaak gedreven door de behoefte om een emotie te vertellen en over te dragen, een blik in de diepte, de verwondering over wat men beleefde.

Toen deze verzameling van gebeurtenissen, etappes, ontmoetingen en reflecties moest worden geherformuleerd als een verzameling verzen voor de lezer, ontstond de noodzaak om terug te gaan naar de tekst om deze te bevrijden van wat te contingent, te verbonden met het moment of de gesprekspartner van dat moment leek.

De Auteur heeft een emotionele lezing van de situaties en ontmoetingen, van de stad, de plaatsen en haar mensen benadrukt. Hij heeft de tekst in vorm vereenvoudigd en gekenmerkt door de versvorm van betekenis en zin. Het resultaat is waardevol.

De stad Marrakech, haar bergachtige omgeving, de zee (in een korte tussenkomst) zijn de ruimtes, niet alleen geografisch, waarin de blik van de Auteur zich beweegt.

Het ware middelpunt van het poëtische verhaal is de stad Marrakech, de stad die er zoveel in haar verborgen heeft; plaats van mensen, ruimte van de geest. De lezer van deze verzen zal er veel glimpjes vinden, haar mensen in voortdurende beweging, de schaduwen, de handel, de stemmen, het feest.

Tussen de profane ruimte en tijd is echter de stem van de geest sterk en aanwezig, de blik omhoog, de spanning naar God. In het verloop van de dagen en nachten in Marrakech herinnert de roep van de muezzin de gelovigen eraan om hun dag te heiligen, om met smekende en aanroepende gebed de Ene God te bevestigen, de enige zin van het leven.

Op deze wijze verbindt de Auteur zich met de meest vitale traditie van de islamitische poëzie, die de relatie van de mens met Allah als centraal stelt, zo niet als exclusief, ook al wordt deze soms bemiddeld door de ontmoeting met de ander.

De sterke aanwezigheid van het religieuze element wordt eveneens opgeroepen in de bijlage met de lijst van de 99 mooiste namen van Allah. De eeuwenoude devotionele praktijk die hier wordt overgenomen, ondanks de complexiteit van de verwijzingen die zij oproept, kan worden beschouwd als een aanroeping en een herinnering aan God in al Zijn belangrijkste - voor de mens - manifestaties.