Asbab an Nuzul De omstandigheden van de Openbaring

€22,00

De wetenschap van de omstandigheden van de openbaring van de Koran (asbab an nuzul) is een nobele en nuttige wetenschap, omdat zij ons in staat stelt te weten op welk moment en in welke situatie elk afzonderlijk vers van het Heilige Boek is geopenbaard.

Deze tekst van Jalal al-din al Suyuti wordt beschouwd als een van de bekendste en belangrijkste in dit vakgebied

pag. 350

Uitgeverij van het Italiaanse Instituut voor Islamitische Studies - Milaan

Levering binnen 24/48 werkuren!

 

Voorwoord:

Inleiding van de auteur
Lof des wagens aan God, die voor elke werkelijkheid Zijn bepalende omstandigheid schept en die op Zijn dienaar een wonderlijk boek heeft neergezonden, vol wijsheid en kennis van alle dingen; en dat vrede en zegen zijn over onze heer Mohammed - de hoogste van de schepping, zowel onder de Arabieren als onder de niet-Arabieren, en de zuiverste van afkomst en geslacht - en over zijn familie en zijn metgezellen, de edele heren.
Dit boek, dat wij hebben getiteld Lubâb an-nuqûl fi asbâb an-nuzúl, «De kern van de overleveringen over de omstandigheden van de openbaring», is een verzameling van alle verhalen en bronnen, samengesteld op basis van de commentaren van de overleveringsgeleerden. En wij vragen God, die de meest gelaagde is van hen aan wie gevraagd wordt en de meest uitgestrekte van hen in wie gehoopt wordt, dat dit nuttig mag zijn.
Kennis van de omstandigheden van de openbaring brengt voordelen met zich mee, en wie zegt dat dit niet zo is omdat het slechts historische waarde heeft, heeft ongelijk: onder deze voordelen behoren het begrijpen van de betekenissen en het verdwijnen van onduidelijkheden.
Al-Wâhidi zegt: "Het is niet mogelijk om het commentaar van een vers te begrijpen zonder stil te staan bij de geschiedenis ervan en de omstandigheid van zijn
openbaring te verduidelijken"
Ibn Daqîq al-'id zegt: "Het verduidelijken van de omstandigheden van de openbaring is de beste weg om de betekenissen van de Koran te begrijpen".
Ibn Taymiyyah zegt: "Kennis van de omstandigheden van de openbaring helpt bij het begrijpen van het vers, aangezien kennis van de oorzaak leidt tot kennis van het gevolg".
En inderdaad twijfelden alle voorgangers over de betekenissen van de verzen, totdat zij stilkwamen bij de omstandigheden van hun openbaring, en toen verdwenen de onzekerheden. Een voorbeeld hiervan kan worden gevonden in de negende categorie van het boek Al-Itqân fi ulûm al-Qur'ân, «De volmaaktheid van de wetenschappen van de Koran», waar ik andere voordelen noemde, voortvloeiend uit onderzoek en onderzoeken, die dit boek niet vermeldt.
Al-Whidi zegt: "Men kan niet spreken over de omstandigheden van de openbaring van het Boek, behalve door over te dragen wat is overgeleverd of door rechtstreeks te hebben gehoord van hen die getuige waren van de openbaring, die stilkwamen bij de omstandigheden ervan en de wetenschap daarvan zochten"
Mohammed ibn Sîrin zegt: "Ik vroeg 'Abîdah naar een vers van de Koran en hij zei: Vrees God en spreek de waarheid: zij zijn heengegaan die de feiten kenden waarvoor de Koran is geopenbaard".
Anderen stellen dat de metgezellen kennis van de omstandigheden van de openbaring hebben verkregen uit samenhangen die verweven waren met de gebeurtenissen, daarom kan het zijn dat sommigen van hen niet volledig zeker waren en zeiden:
'Ik denk dat dit vers betrekking heeft op dit', zoals al-Zubayr zegt over het vers 'Nee, voor uw Heer, zullen zij niet gelovig worden.
Al-Hâkim zegt in 'Ulûm al-hadith, «De wetenschappen van de hadith», dat wanneer een metgezel, die getuige was van de inspiratie of de openbaring, vertelt dat een vers van de Koran is neergekomen in verwijzing naar iets, dit een hadith is met een betrouwbare overleveringsketen (musnad); ook ibn al-Salah en anderen delen deze mening.
Als voorbeeld wordt vermeld wat Muslim overbrengt van Jâbir: "De Joden zeiden dat wie zijn vrouw van achteren neemt, deze een scheel kind krijgt, toen liet God het vers neerdespelen: Jullie vrouwen zijn voor jullie als een akker""
Ibn Taymiyyah zegt dat hun woorden 'het vers verwijst naar dit' soms betekenen dat dat de omstandigheid van de openbaring is, soms betekenen ze dat het ook relevant is voor het vers, ook al is het niet de omstandigheid, zoals wanneer we zeggen:
'Met dit vers wordt dit bedoeld'.
De geleerden discussiëren of de woorden van de metgezellen 'dit vers verwijst naar dit', de waarde van een musnad-hadith hebben, alsof zij zouden zeggen dat dat de omstandigheid is waardoor het is geopenbaard, of dat het, in tegenstelling daartoe, de waarde van een commentaar heeft: al-Bukhri laat het in de musnad vallen terwijl anderen dat niet doen, en de meeste musnad-werken, zoals die van Ahmad en anderen, volgen deze terminologie. Een ander geval is wanneer een omstandigheid wordt aangegeven waarna het vers onmiddellijk is geopenbaard, in dit geval laten ze het allemaal in de musnad vallen.
Az-Zarkashi zegt in al-Burhân dat het een algemeen bekende gewoonte is van de metgezellen en de
volgen dat wanneer een van hen zegt 'dit vers verwijst naar dit', hij bedoelt dat dat vers de voorschrift bevat met betrekking tot dat feit, en niet dat dat de omstandigheid van zijn openbaring is: hier gaat het om een inductie op het voorschrift van het vers en niet om de overdracht van wat is gebeurd.
Ik denk dat het met betrekking tot de omstandigheden van de openbaring belangrijk is om te overwegen dat het vers niet noodzakelijkerwijs is neergekomen in de tijd van de feiten waarnaar het verwijst, zoals al-Wâhidi stelt met betrekking tot Soera al-Fil (CV), wanneer hij rapporteert dat het verwijst naar het verhaal van de aankomst van de Ethiopiërs: en dit is niet de omstandigheid van zijn openbaring, maar een informatie met betrekking tot gebeurtenissen uit het verleden, zoals de vermelding van het volk van Noach, van Ad, van Thamûd, de bouw van het Huis en zo verder. Op dezelfde manier met betrekking tot Zijn woorden 'God nam Abraham als vriend' stelt al-Wâhidi dat het verwijst naar het feit dat Hij hem als vriend nam, maar dit is geen omstandigheid van de openbaring van de Koran, zoals iedereen weet.
Eerst. Met betrekking tot wat wij hebben vastgesteld over de musnad die van de metgezellen afkomstig is, wordt ook de hadith die van een volger afkomstig is, hoewel hij mursal is, tot de Profeet (marfü) teruggevoerd. Maar het wordt geaccepteerd wanneer de keten integraal is, en behoort tot de imamen van de commentaren die verwijzen naar de
metgezellen - zoals Mujâhid, Ikrimah en Sa, îd ibn Jubayr - of het wordt ondersteund door een andere hadîth en zo verder.
Tweede. Vaak rapporteren de commentatoren meerdere omstandigheden met betrekking tot de openbaring van een vers, en in dit geval baseert men zich op het overwegen van de daadwerkelijke uitdrukking: als een van hen verklaart 'het verwijst naar dit' en een ander 'het verwijst naar dit' en een ander feit noemt, dan blijkt dat de een het vers wil commenteren en niet de omstandigheid van de openbaring noemt: dan staat de gebruikte formulering beide mogelijkheden toe zonder dat er een tegenstrijdigheid is tussen hun woorden, zoals ik heb verduidelijkt in mijn Al-Itgân fi ulûm al-
Qu'ân.
Op vergelijkbare wijze gebeurt het dat de hadith soms niet wordt opgenomen in de verzamelingen van de omstandigheden van de openbaring, maar wordt vermeld in de verzamelingen van de voorschriften van de Koran. Dus als de een het vermeldt met de woorden 'het verwijst naar dit' en een ander het uitlegt door een andere omstandigheid van de openbaring te noemen, moet men zich op de laatste vertrouwen. Bijvoorbeeld, Ibn Umar, met betrekking tot Zijn woorden Jullie vrouwen zijn voor jullie als een akker', zegt dat dit vers verwijst naar de mogelijkheid om met vrouwen van achteren om te gaan, terwijl Jâbir het uitlegt door een andere omstandigheid van de openbaring te noemen, dan vertrouwt men op de hadîth van Jâbir.
Als echter de een een omstandigheid noemt en een ander een andere, kan het zijn dat het vers is geopenbaard in de onmiddellijke nabijheid van die omstandigheden, zoals gebeurde in het vers van de eed van overspel, en het kan zijn dat het tweemaal is geopenbaard, zoals gebeurde in het vers van de Geest, in de conclusie van Soera an-Nahl (XV) en in Zijn woorden 'Het is niet goed dat de Profeet en de gelovigen.
Dus om de voorkeur te geven, baseert men zich op het overwegen van de keten en op het feit dat de overbrenger van een van de twee omstandigheden aanwezig was bij het verhaal, of een van de geleerden van de commentaren is zoals Ibn Abbâs of Ibn Mas'ûd; en het kan zijn dat in een van de twee verhalen 'en hij reciteerde' staat en de verteller het verkeerd heeft begrepen en heeft gezegd 'en het is geopenbaard', zoals in Soera az-Zumar (XXXIX).
Derde. Momenteel is het bekendste boek van deze kunst het boek van al-Whidi, en dit boek van mij onderscheidt zich van het zijne op enkele aspecten.
Ten eerste de beknoptheid.
Ten tweede een uitgebreidere verzameling, aangezien het talrijke toevoegingen bevat aan wat hij heeft vermeld.
Ten derde is elke hadîth teruggevoerd naar degene die - onder de auteurs van de gewaardeerde boeken, zoals al-Kutub as-sittah, «De Zes Boeken» van al-Bukhâri, Muslim, Abû
Dawûd, at-Tirmidhi, Ibn Mâjah en an-Nasâi, al-Mustadrak, al-Sahih van Ibn Hibbân, 1 Sunan van al-Bayhaqi en al-Dâraqutni, 1 Musnad van Ahmad, al-Bazzâr en Abu Ya lâ, al-Ma'âjim van at-Tabarâni, de Tafsîr van Ibn Jarîr, Abû Hâtim, Ibn
Mardawîh, Abû Shaykh, Ibn Hibban, al-Firyâbi, Abd ar-Razzâq, Ibn al-Mundhir en anderen - het heeft gerapporteerd. Wat al-Wâhidi betreft, rapporteert hij soms de hadith met zijn keten, waarbij hij zich uitbreidt zonder kennis van de herkomst (makhraj) van de hadith - en er is geen twijfel dat de toeschrijving aan een van de bovengenoemde boeken voorrang heeft op de toeschrijving die voortkomt uit de extractie (takhrj) van al-Wâhidi, zowel vanwege hun bekendheid en betrouwbaarheid als vanwege het vertrouwen dat aan hun auteurs wordt gegeven - en soms rapporteert hij het als onderbroken, zonder te laten weten of het een keten heeft of niet.
Ten vierde het onderscheid tussen de authentieke hadith (sahîh) en de andere en de acceptatie van de afgewezen hadith (mardûd).
Ten vijfde de verzameling van verschillende verhalen.
Ten zesde de uitsluiting van wat geen omstandigheid van de openbaring is.
Hier eindigt het voorwoord en van hier, met de hulp van de Aanbeden Heer, begint de tekst die wij ons voorstellen.