Het verhaal van een moslimvrouw uit Veneto

€12,00

Een waargebeurd verhaal over een Italiaanse vrouw die, via een complex traject van religieuze en menselijke ervaringen, ontmoetingen en reflecties, de waarheid van de islam begint te zien en deel wordt van de Umma, het volk van hen die zich aan God overgeven, met haar culturele en spirituele bagage in haar bezit. Een mijlpaal op haar pad om een vruchtbare ontmoeting te realiseren tussen de authentieke rijkdommen van het Westen en de diepe ziel van de islamitische religie, die "een gids en een barmhartigheid is voor hen die geloven" (Koran XII, 111).

 

Inleiding
In de naam van God, de Barmhartige, de
Barmhartige
Het is een van die dagen waarop je je hele leven opnieuw ziet... (Ornella Vanoni, Domani è un altro giorno). Er zijn dagen, en die zijn nog zeldzamer, waarop je in de losse draden van je verhaal een draad ziet die ze met elkaar verbindt, ze samenbrengt, ze zin geeft "een rode draad" zei Bloch... een draad van licht zie ik, de Draad van de Allerhoogste verweven met die van de gezichten, van de
menselijke mens die in de nabijheid van de ander, met zijn menselijke warmte, zich niet laat reduceren tot regels en tijden, omdat de mens altijd meer is dan de regel...
de menselijke mens heeft meer gemeen met de ander dan hij bijzonderheden heeft... En in de liefde (of tenminste in een houding van openheid) kunnen die gemeenheden worden herkend, en de diversiteit wordt een verrijking.
Dit verhaal is niet geschreven door een professional, het is het verhaal, voor zover mogelijk oprecht, van een leven. Het was niet makkelijk om het te vertellen en bij het nalezen besef ik dat het vol zit met literaire en theologische herinneringen. Maar ook deze maken deel uit van mij, van mijn verhaal.
De titel is toevallig ontstaan toen ik op televisie een demonstratie van padanen zag die de slogan scandeerden: «Wij zijn christenen en nooit moslims...».
Nooit zeggen nooit, zusters en broeders van Venetië. God is groter dan jullie schema's en dat is ook de menselijke persoon...
Ik bied mijn excuses aan aan de ware schrijvers, maar ik wil iedereen, vrouwen en mannen, uitnodigen om te zoeken, met kracht te zoeken om dat sluier te doorbreken die de aanwezigheid van God in onze cultuur bedekt, dat was niet zo voor veel volkeren uit het verleden, volkeren die we hebben opgeslokt, die zich niet konden verdedigen tegen onze opmars, aan hen gaat onze herinnering, en de eerbetoon aan hun wijsheid... misschien is het precies zoals Heidegger zegt... het zijn is uit de dingen gevlucht, de verdinglijking van de wereld, de objectivering die de techniek ervan heeft gemaakt, heeft iets vernietigd dat er eerst was, dat evident was... De zoektocht heeft echter nog steeds plekken en mogelijke boeken, en heeft regels, de regels van de ernst en een vraag die voor iedereen gelijk is: het zijn voor de dood, terwijl we ons gemaakt voelen voor het leven, voor de schoonheid, voor de liefde en er is slechts één mogelijk antwoord: God.